Φέτος το καλοκαίρι αποφασίσαμε οικογενειακως να ταξιδέψουμε από την Β. Ελλάδα στις Κυκλάδες ,άλλα όπως θα ξέρετε δεν υπάρχει σύνδεση μέσω θαλάσσης ,για κανέναν προορισμό από το λιμάνι τις Θεσσαλονίκης ούτε ακόμα και για τις Σποράδες. Έτσι έπρεπε να διασχίσουμε την Ελλάδα οδικώς περνώντας από όλα τα λημέρια των σύγχρονων ληστών πληρώνοντας των φόρο των "κλεφτών" και των "αρματολών". Έτσι ψάχνοντας τους χάρτες για τα σίγουρα περάσματα βρήκα το αρχείο Avoid Tolls Routes από φιλικό forum , άλλα επειδή δεν μπορούσε η δικιά μου συσκευή NAVIGON να διαβάσει το αρχείο τα μετέτρεψα σε αρχεία NAVIGON fresh με κάποια προβλήματα αλλά τα περισσότερα δούλεψαν. Το πρόγραμμα που χρησιμοποιούσα ήταν το RouteConverter που ήταν σχετικά εύκολο. ΔΕΝ θα δώσω έτοιμα τα αρχεία και θα εξηγήσω γιατί παρακάτω. βήμα 1ο ανοίγουμε το αρχείο της διαδρομής που μας ενδιαφέρει να μετατρέψουμε , εγώ άνοιξα τα αρχεία στο google earth και στην συνέχεια τα αποθήκευσα με την μορφή Athens-Salonika 6 ...
Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός. Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη και όταν έμενα στο προσκέφαλό μου μπρούμυτα τιμωρημένη ώρες και ώρες. Ένιωθα το δωμάτιό μου ανέβαινε δεν ονειρευόμουν -ανέβαινε φοβόμουνα και μου άρεσε. Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω κάτι σαν την «ανάμνηση του μέλλοντος» όλο δέντρα που έφευγαν βουνά που άλλαζαν όψη χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά... Οδυσσέας Ελύτης Μαρία Νεφέλη (1978)
Εξαιτίας της αδιαμφισβήτητα πρωτόγνωρης περιόδου που ζούμε, προσπαθούσα να συναισθανθώ πως τα παιδιά βιώνουν τον υποχρεωτικό εγκλεισμό τους στο σπίτι. Προσπάθησα να θυμηθώ κάτι αντίστοιχο από την παιδική μου ηλικία, η πρώτη ανάμνηση που ανέσυρα από την μνήμη μου ήταν το πυρηνικό ατύχημα του Τσερνόμπιλ. Καθώς ήταν και το ποιο πρόσφατο γεγονός που βίωσα ως έφηβος το 1986, Πάσχα θυμάμαι να ήταν. Δεν επιτρεπόταν να βγούμε έξω και αυτό που θυμάμαι επίσης ήταν ο φόβος ότι οι τροφές ήτανε όλες μολυσμένες από την ραδιενεργή βροχή που έπεσε εκείνες τις ημέρες. Αργότερα μετά από μια δεκαετία στην Αξιούπολη του Κιλκίς, καθώς συμμετείχα σε ένα σχολικό περιβαλλοντικό πρόγραμμα με τους μαθητές μου στο ΤΕΛ Αξιούπολης μετρούσαμε ακόμα υπολείμματα ραδιενεργού υλικού στο περιβάλλον. Προσπάθησα περισσότερο να κάνω αυτό το πισωγύρισμα και μου ήρθαν στο μυαλό εικόνες, θα τολμήσω να πω και αμυδρά ένα αίσθημα αγωνίας, από κάτι πιο παλιό που δεν περίμενα να θυμηθώ. Την πλημύρα της Έδεσσας το 1979. T α ...